"อย่าส่งจิตออกนอก" เป็นประโยคสำคัญในการฝึกสมาธิ คนส่วนใหญ่มักมองข้ามคำว่า "ส่ง" ซึ่งแสดงว่าเราสามารถส่งจิต แล้วการส่งจิตต้องฝึกกันอย่างไรจึงจะส่งถูกทิศทางให้เป็นด้วย
จิตเป็นธาตุรู้ที่อยู่ภายในตัวของเราเอง ไม่มีใครที่ไหนที่จะโยกย้ายจิตออกจากตัวตนของตัวเองได้หรอก ยังไงๆจิตต้องอยู่ข้างใน จิตเป็นอาการของใจ ใจก็คือตัวเราที่แท้จริง พอตายไป ใจของเราก็จะออกจากร่างนี้ไปเกิดใหม่ในร่างอื่น แล้วจิตก็จะตามไปแสดงอาการอยู่เสมอ
คำว่าส่งจิต แสดงว่า คนเราสามารถควบคุมจิตได้ เพราะถ้าควบคุมไม่ได้ ทำไมจึงใช้คำว่า อย่า ส่งจิตด้วย
การควบคุมจิต ก็คือการฝึกจิตให้เชื่อง เพื่อทำให้เราสามารถกำหนดจิตให้สนใจกับเรื่องหนึ่งเรื่องใดได้นานๆ ไม่ใช่ปล่อยให้จิตซนไปตามสิ่งเร้าตามธรรมชาติ
ถ้ามีคำว่า ส่ง ก็ต้องมีคำว่า รับ แสดงว่าพอส่งจิตไปสนใจกับเรื่องนั้นๆแล้ว ก็ต้องเกิดอาการรับรู้ตามมา
ถ้าส่งเป็น ก็ต้องรับเป็น แต่ถ้าส่งไม่เป็น เอาแต่รับรู้ ก็จะรับรู้เรื่องราวไร้สาระเต็มไปหมด
คุณเป็นคนหนึ่งหรือไม่ที่ใช้จิตเอาแต่รับรู้สิ่งที่จิตส่งมาให้เพียงเท่านั้น แต่ยังส่งไม่เป็น หากเป็นเช่นนี้ก็ยังไม่ควรเข้าใจคำว่า อย่าส่งจิตออกนอก