พุทโธ ยิ่งสั้นและยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ช่วงแรกคำบริกรรมว่า พุท จะยาวไปตลอดพร้อมกับจังหวะลมหายใจเข้า แล้วตามด้วยคำบริกรรมว่า โธ ยาวไปตลอดพร้อมกับจังหวะลมหายใจออก

จากนั้นในช่วงหายใจเข้า ให้บริกรรมพุทโธ ในช่วงหายใจออก ให้บริกรรมพุทโธ ซึ่งเท่ากับว่าคำว่าพุทโธเริ่มสั้นและเร็วขึ้น เพื่อทำให้มีจังหวะครบพอดีกับช่วงลมหายใจเข้าหรือหายใจออก

จากนั้นเราต้องสังเกตช่วงหยุดหายใจ ระหว่างหายใจเข้าจบแล้วกำลังจะเริ่มหายใจออก ให้บริกรรมคำว่าพุทโธให้ครบในช่วงพักหยุดหายใจนั้น

จากนั้นก็ต้องบริกรรมคำว่าพุทโธ 3 ครั้ง ให้จบครบในช่วงพักหยุดหายใจ

จังหวะการบริกรรมพุทโธที่สั้นและเร็วขึ้นนี้ จะช่วยให้เราสามารถสังเกตสภาวะที่เกิดขึ้นในวงจรการหายใจได้ละเอียดขึ้น เพราะพุทโธที่บริกรรมขึ้นมาในใจ ไม่ได้สักแต่ว่าบริกรรมขึ้นมา แต่ต้องคอยตามรู้อาการของลมหายใจที่ผ่านกระทบในโพรงจมูกด้วย พอรู้แล้วจึงนึกบริกรรมตาม

ส่วนที่แปลกซึ่งยากจะอธิบายให้เข้าใจกันก็คือ ในระหว่างที่นั่งสมาธิกำหนดตามรู้ลมหายใจอยู่นั้น เวลามันไม่มีความหมาย ช่วงเวลาที่ฝึกแม้จะใช้เวลาครึ่งชั่วโมงหรือกี่ชั่วโมงก็ตาม ในความรู้สึกของผมนั้นเหมือนกับเวลาที่ผ่านไปไม่นานใช้เวลาเดี๋ยวเดียว แต่ในช่วงเวลาเดี๋ยวเดียวนั้นกลับมีสิ่งให้ตามรู้ตามเห็นเยอะแยะมากกว่าที่รู้เห็นในวันหนึ่งๆเสียอีก

เมื่อเวลาไม่มีความหมาย พุทโธที่สั้นและเร็ว ก็กลายเป็นพุทโธตามปกติ ไม่ได้สั้นไม่ได้เร็วต่างไปจากเดิม