เวลาผมนั่งขัดสมาธิไปนานสักพัก ขาขวาจะเริ่มปวดชาขึ้นมาแทบทุกครั้ง เพียงแต่ว่าความปวดความชาที่เกิดขึ้น จะไม่แสดงขึ้นระหว่างที่ผมเข้าสมาธิ แต่พอออกจากสมาธิก็จะรู้สึกถึงอาการชาหรือปวดที่ขาขวา พอลุกออกจากที่นั่งก็ต้องเดินย่องไปหลายก้าวทีเดียวกว่าจะเริ่มพบว่ามีขาขวากลับมาเดินได้ตามปกติ
ที่ผ่านมาผมใช้อาการปวดชาที่ขาขวาเป็นสิ่งที่ใช้ทดสอบจิต ถ้าไม่กำหนดจิตไปที่ความรู้สึกปวดก็จะไม่ปวดชา อย่าว่าแต่ขาเลย ร่างกายทั้งร่างก็แทบไม่ปรากฏ พอกำหนดจิตไว้ในโพรงจมูกแล้วบริกรรมพุทโธ ผมก็จะรู้แต่พุทโธ
วันนี้ทดลองอีกแบบ เอ้า ให้จับอารมณ์ที่ตัวปวดขาเข้าไปสักตั้ง แล้วกำหนดจิตหาว่าที่ว่าปวดนั้น มันเป็นส่วนใดของขาขวาที่ส่งสัญญาณออกมาว่าปวด พยายามตามล่าหาที่มาของความปวด หาเท่าไรๆก็หาไม่เจอ ตัวปวดไม่ได้อยู่ที่ขาขวาของผมหรอก มันไม่ได้อยู่ที่ขาขวา พอเห็นเช่นนั้นแล้ว ความปวดก็หายไปในแว้บนั้นเอง