ทุกวันที่ขับรถออกจากบ้าน ผมมีโอกาสได้ทดลองพฤติกรรมของมนุษย์ พอผมขับรถออกจากซอยมาถึงถนนใหญ่ จะพบกับรถติดกันเป็นแถว ตรงนี้แหละครับการทดลองก็เริ่มขึ้นว่าใครบ้างจะยอมหยุดรถ ยอมให้ผมเลี้ยวรถออกจากซอยเข้าถนนใหญ่ได้บ้าง
วันหนึ่งพอผมขับรถมาถึงปากซอย ก็เห็นช่องว่างระหว่างรถที่ติดกันเป็นแพ ว่ามีช่องบนถนนว่างพอที่ผมจะขับรถเลี้ยวแทรกเข้าไปได้พอดี แต่ผมไม่อยากทำเช่นนั้น จึงหยุดรถแล้วมองไปที่รถคันที่เว้นช่องว่างไว้เพื่อยกมือขอเลี้ยวรถผมแทรกเข้าไปหน่อย
เจ้าของรถคันนั้นเหลือบมาสบตากับผมแว้บหนึ่งแล้วขับรถปิดช่องว่างนั้นทันที
......
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้าคนเราไม่คอยตั้งสติไว้ตลอดเวลา เรามักจะทำตามสัญชาติญาณในการเอาตัวรอด ซึ่งในกรณีนี้ก็จะเห็นแก่ตัวเอาไว้ก่อน โดยขับรถปิดทางที่ว่างนั้นทันที
ถ้าคนเรามีสติอยู่กับตัว จะพบโอกาสที่จะได้ให้ทานเกิดขึ้นอยู่รอบข้าง ขอยกตัวอย่างบนถนนต่อนะครับ
ตัวผมเองถ้าไม่ได้ขับรถเร็วหรือกำลังรถติดอยู่บนถนนใหญ่ ผมจะพยายามหยุดรถเพื่อเปิดโอกาสให้รถที่กำลังรอเลี้ยวหน้าปากซอย สามารถขับออกจากซอยได้เสมอ นอกจากนั้นผมจะยกมือโบกเชิญให้ด้วย
เมื่อใดที่พบเห็นรถคันหน้าให้สัญญาณขอทางต้องการเปลี่ยนช่องทางเข้ามา ผมถือหลักว่า ถ้าเขาขอ ผมก็จะให้ทุกครั้ง
เมื่อใดพบคนรอข้ามทางม้าลาย ผมก็จะพยายามหยุดรถให้เขาข้าม แต่ก่อนอื่นต้องอย่าลืมมองกระจกหลังว่า ขณะนั้นมีรถตามหลังมาในระยะประชั้นชิดซึ่งเขาอาจหยุดรถไม่ทันหรือไม่