ช่วงที่บริกรรมพุทโธกำกับลมหายใจหรือแม้แต่บริกรรมพุทโธต่อเนื่องกันไปตลอดโดยไม่ได้บริกรรมกำกับลมหายใจก็ตาม พบว่าแทบทุกครั้งจะลืมคำว่าพุทโธ เพราะจิตจะหันไปคิดเรื่องอื่นแทรกเข้ามาอยู่เสมอ กลายเป็นสมาธิสั้น (แสนสั้น)
แต่พอเปลี่ยนคำบริกรรมมาเพิ่มเลขนับต่อท้ายคำว่าว่าพุทโธเข้าไป เช่น พุทโธหนึ่ง พุทโธสอง พุทโธสาม ... เพิ่มเลขทีละหนึ่งต่อท้ายไปเรื่อยๆ กลับพบว่าสามารถกำหนดสมาธิให้ติดกับคำว่าพุทโธได้ดีขึ้นกว่าเดิมมาก
หันกลับมาพิจารณาหาเหตุผลดู คิดว่าเป็นเพราะการนับตัวเลขตัวต่อไป จำเป็นต้องจำตัวเลขตัวก่อนให้ได้ก่อนแล้วจึงจะทราบว่าตัวเลขตัวต่อไปที่จะบริกรรมว่าจะต้องเป็นเลขอะไร เช่น หากจะภาวนาว่า พุทโธสอง ได้ก็ต้องจำว่าเมื่อกี้นี้เพิ่งบริกรรมผ่านเลขหนึ่งมา ดังนั้นต่อไปจึงต้องต่อด้วยเลขสอง
แสดงว่าเราต้องคำนึงถึงที่ไป...แล้วก่อน แล้วจึงจะได้...ที่มาในลำดับถัดมา สมาธิจึงจะต่อเนื่อง
พอจับหลักนี้ได้ก็ลองตัดการนับตัวเลขต่อท้ายพุทโธออก เอาแค่ภาวนาพุทโธเฉยๆ แต่คราวนี้ไม่ได้เอาแต่บริกรรมคำว่าพุทโธเฉยๆแค่นั้น แต่ให้เพิ่มตัวรู้ด้วยเหตุเข้าไปอีกว่า ในขณะที่จะบริกรรมคำว่า โธ นั้น ให้จำคำว่า พุท ที่เพิ่งบริกรรมเสร็จไปให้ได้ก่อน
แล้วก่อนที่จะภาวนาคำว่า พุท ในรอบถัดไป ต้องจำคำว่า โธ ที่เพิ่งภาวนาเสร็จในรอบก่อนให้ได้ก่อน
หลักนี้จำง่ายๆว่า ที่ไป ทำให้เกิด ที่มา
ที่มาจะเกิดขึ้นไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้ผ่านที่ไปเสียก่อน
หรือนัยหนึ่ง เอาอดีตมาต่อกับปัจจุบันไปเรื่อยๆ สมาธิจึงจะต่อเนื่อง