พุทโธ 1 2 3

แทนที่จะเอาแต่ภาวนาว่า พุทโธ อย่างเดียว พอภาวนาพุทโธ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ติดต่อกันไปสักพัก จิตจะเริ่มรวนเร คิดออกนอกเรื่องนอกราวได้ง่ายๆ ผมจึงลองภาวนาพุทโธกำกับการนับไปด้วยกัน เอาแค่นับ 1 ถึง 10 ต่อท้ายพุทโธ

พุทโธ 1
พุทโธ 2
พุทโธ 3
พุทโธ 4
พุทโธ 5
พุทโธ 6
พุทโธ 7
พุทโธ 8
พุทโธ 9
พุทโธ 10

พอจบ 10 แล้วก็เริ่ม พุทโธ 1 ไล่ลำดับต่อกันไปเรื่อยๆ ซ้ำแล้วซ้ำอีก พบว่าได้ผลดีกว่าการบริกรรมพุทโธอย่างเดียวมากๆ จิตไม่วอกแวก ไม่ส่ายออกไปที่อื่น รักษาสมาธิกับคำบริกรรมได้นานขึ้น

จากนั้นจึงลองปรับคำบริกรรมใหม่

พุทโธ 1
1 พุทโธ
พุทโธ 2
2 พุทโธ
พุทโธ 3
3 พุทโธ
พุทโธ 4
4 พุทโธ
พุทโธ 5
5 พุทโธ
พุทโธ 6
6 พุทโธ
พุทโธ 7
7 พุทโธ
พุทโธ 8
8 พุทโธ
พุทโธ 9
9 พุทโธ
พุทโธ 10
10 พุทโธ

ภาวนาแบบนี้ก็ได้ดีเหมือนกัน

จากนั้นก็ลองภาวนาพุทโธ 1 แต่คราวนี้แทนที่จะใช้เสียงคำว่า 1 ก็ให้เห็นเป็นเลข 1 แสดงขึ้นมาในจิตกำกับต่อท้ายคำบริกรรมพุทโธ ทำให้ปิดช่องที่จิตจะแวบคิดภาพอื่นเข้ามาแทรกพุทโธ

พอจิตส่ายไปที่ร่างกาย เจ็บตรงนั้น คันตรงนี้ ก็ย้ายพุทโธไปกำกับการรู้สึก ณ ร่างกายบริเวณที่รู้สึกเจ็บคันนั้นแหละ พบว่า จิตนี้รับรู้อาการจากกายได้แค่เรื่องเดียวในเวลาหนึ่งๆ พอจิตหันไปจับอาการคันที่หน้า จิตก็ลืมความเจ็บปวดที่ขา

ทั้งหมดนี้อาจดูแล้วเป็นวิธีที่วุ่นกว่าการภาวนาเพียงแค่พุทโธต่อกันไป แต่ก็ถือเป็นวิธีดึงจิตไม่ให้ส่งออกนอกตัวได้อย่างดีวิธีหนึ่ง ไม่ต้องเสียเวลาเสียพลังงานส่ายแส่ไปหาเรื่องภายนอก