วิธีกำหนดตามรู้คำบริกรรมพุทโธๆๆๆๆๆ แต่เพียงอย่างเดียว โดยไม่ได้กำหนดจิตพร้อมกับกำกับอาการของกายตามรู้ไปพร้อมกัน แม้จะดูว่าง่าย แต่อาจยากสำหรับคนที่ตามรู้ความคิดของตนเองไม่เป็น เพราะจิตเป็นสิ่งที่ละเอียด ยากเหมือนกันที่จะตามรู้สิ่งที่ละเอียดๆ
ดังนั้นขอให้ใช้สิ่งที่หยาบกว่าเป็นสิ่งระลึกรู้ เช่น อาการของกาย ที่ลุก นั่ง นอน กิน ดื่ม ทำ พูดอยู่นั้นแหละ เป็นสิ่งที่ช่วยฝึกให้ระลึกรู้เสมอๆ
อารมณ์ของจิต ก็ยังหยาบกว่า เห็นเด่นชัดกว่าตัวจิตเอง ไม่ว่าจะโมโห หัวเราะ ร้องไห้ เพราะสุขหรือทุกข์ ขอให้ฝึกใช้จิตจับตามรู้อารมณ์ของตนไปด้วย
สิ่งที่หยาบกว่า จับต้องง่ายกว่า จะช่วยเป็นพื้นให้จิตเกิดกำลังได้บ้าง เมื่อจิตมีกำลังมากขึ้นแล้วจะจับสิ่งที่ละเอียดได้เอง ในหยาบของหยาบก็ยังมีละเอียดในหยาบ ในละเอียดของละเอียดก็ยังมีละเอียดในละเอียด