คนละภาษา

คนที่สนใจธรรมเองก็ยังมีหลายระดับ อย่างแรกเริ่มที่ตัวเองสนใจธรรมก็เข้าใจธรรมไปอีกอย่างต่างจากขณะนี้ คนบางคนอุตส่าห์ลาออกจากงาน ยอมทิ้งครอบครัว เพื่อเข้าวัดให้เต็มตัว กลับมีมุมมองธรรมที่เพี้ยนจัดไปจากที่ควรก็มี ดังนั้นเรื่องความเชื่อในธรรมนี้ ถือเป็นเรื่องหนึ่งที่ต้องห้ามนำมาคุยกันกับคนแปลกหน้า เพราะจะกลายเป็นหาเรื่องทะเลาะกันได้ง่ายมาก

แฟนผมเคยชวนเพื่อนเข้าวัด เพื่อนกลับหาว่าจะพาไปบวช มองไม่ออกว่าเข้าวัดแล้วจะช่วยให้หมดความทุกข์ได้อย่างไร

เพื่อนบางคนไม่เชื่อว่ามีชาตินี้ชาติหน้า พอเล่าเรื่องธรรมให้ฟังก็ไม่สนใจ หาว่าคนเล่าเป็นคนเพี้ยน โตแล้วทำไมยังเชื่อเรื่องหลอกเด็กอยู่อีก

เพื่อนบางคนมองว่าพระที่บวช บวชเพื่อแสวงหาความสบาย หรือบวชเพื่อหนีจากภาระยุ่งเหยิงในชีวิต หารู้ไม่ว่าหน้าที่ของพระของจริงนั้นวันๆหนึ่งต้องทำอะไรบ้างตั้งแต่ก่อนรุ่งสางจนมืดค่ำ ยากที่จะอธิบายให้เข้าใจว่ามรรคผลนิพพานเป็นอริยทรัพย์ได้อย่างไร

คนบางคนพอได้ยินว่า "ยิ่งปฏิบัติธรรมมากขึ้นเท่าใด ก็จะพบว่าตัวเองโลภมากขึ้นเท่านั้น" พอได้ยินประโยคนี้ก็จะโมโหขึ้นมาทันที

หมอบางคนพอใจกับการรักษาคนไข้ว่าตัวเองถือเป็นการทำบุญที่เพียงพอแล้ว แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องฝึกปฏิบัติธรรมกันอีกด้วย ทำดีแค่นี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ

คนที่เพิ่งฝึกปฏิบัติธรรมก็มักจะเอาแต่เชื่อตามที่ฟังกันมา เขาว่ามาเราก็ว่าตามนั้น ไม่ได้พิสูจน์ให้เห็นจริงก่อนด้วยตัวเอง

ยังมีอีกเยอะครับที่นำมาแสดงในหัวข้อคนละภาษานี้ได้ แต่ที่แน่ๆก็คือ ตัวเราเองนั่นแหละที่ต้องใช้ภาษาให้ถูกต้อง ส่วนคนอื่นเขาใช้ภาษาอย่างไรก็เรื่องของเขา